Miejsce na Twoją reklamę

Czerń krzyżowych

Choroba wywołana jest przez grzyba z rodzaju Alternaria. Najbardziej chorobotwórcze są gatunki Alternaria brassicae i Alternaria brassicicola. Czerń krzyżowych jest jedną z najczęściej występujących chorób roślin krzyżowych. Jest powszechna we wszystkich rejonach uprawy rzepaku. Największe szkody wyrządza w latach, gdy jest duża wilgotność powietrza, obfite deszcze oraz w fazie wykształcania łuszczyn i dojrzewania nasion rzepaku. Straty plonu mogą wynosić wtedy od 15 do 20%. Próg szkodliwości jesienią wynosi od 20 do 30% porażonych roślin, a  wiosną od 10 do 15%.

Objawy:

Objawy (tak jak w przypadku szarej pleśni) mogą pojawić się na wszystkich organach rzepaku: liściach, łodygach, łuszczynach i we wszystkich stadiach rozwojowych tej rośliny.  Na siewkach pojawiają się ciemnobrunatne plamy na części podliścieniowej i czarnobrunatne na liściach i liścieniach. Na części tych plam pojawiają się współśrodkowe pierścienie. Plamy na liściach są ciemnobrunatne, koncentryczne, okrągłe, z jaśniejszymi i ciemniejszymi strefami ułożonymi na przemian, które z czasem zlewają się w większe powierzchnie. Na łodygach, łuszczynach i ogonkach liściowych plamy początkowo mogą być małe,  brunatnoczarne, podłużne lub owalne, 1-5-milimetrowe, odgraniczone, z ciemnym obrzeżem i lekko zagłębione. W przypadku postępowania choroby mogą jednak zająć znaczną powierzchnię porażonego organu.  Czerń krzyżowych jest groźna przy porażeniu łuszczyn, ponieważ grzyb łatwo wrasta do ich wnętrza.  W wyniku choroby młode łuszczyny ulegają zniszczeniu, a starsze przedwcześnie zamierają, pękają powodując masowe osypywanie się nasion, co jest główną przyczyną strat plonu. Na plamach w czasie deszczowej pogody grzyb zarodnikuje czyli  tworzy się czarny, aksamitny nalot z zarodnikami konidialnymi.

Źródłem infekcji są resztki pożniwne rzepaku i innych roślin żywicielskich oraz porażone nasiona. Grzyby powodujące czerń powszechnie występują w stadium konidialnym.  Wyrastające z zarodników konidialnych strzępki grzybniowe wrastają do tkanek poprzez nie uszkodzoną kutikulę lub szparki oddechowe. Rozwojowi choroby sprzyja duża wilgotność powietrza i temperatura powyżej 21°C. Masowy rozwój choroby występuje wówczas, gdy około połowy czerwca utrzymuje się wysoka temperatura (od 21 do 27 °C) przez co najmniej 3 dni oraz duża wilgotność powietrza (od 95 do 100%)  przez co najmniej 18 godzin.

Zapobieganie:

Ochrona polega na:

- dokładnym przyorywaniu resztek pożniwnych

- starannej uprawie przedsiewnej

- stosowaniu doczyszczonego, zdrowego i prawidłowo zaprawionego materiału siewnego

- przestrzeganiu zasad prawidłowej agrotechniki tj. stosowaniu optymalnej ilości wysiewu w zależności od typu odmiany, warunków siedliskowych i terminu siewu

- unikaniu zbyt częstego następstwa roślin krzyżowych po sobie

- zaprawianiu materiału siewnego fungicydami kontaktowymi

- opryskiwaniu roślin zalecanymi fungicydami (w fazie wykształconych 4-8 łuszczyn)

- uprawianiu odmian bardziej odpornych na porażenie przez patogena.

Miejsce na reklamę B

Miejsce na reklamę B